Я пацвердзіў, што не маю права на вечнасць.

Я ўчора пацвердзіў, што не маю права на вечнасць.
Яна плыла абрысам аблокаў, сціснутых між даланёў.
Я сігнал атрымаў. Яго цвёрдая радыёвестка
Заплыла праз прагал -	засеў у вантробах назоў.
Я змяніў сябе ў стан, здольны ўсмоктваць пачутае нештась –
У няважкім абрысе гайдаецца бель малака.
	Жаўцявы суплёт пад светам месяца цешыць.
	І суцішвае жар сцятай сківіцы ток струмяня.
Але ты разумееш, што ўсё гэта так… недарэчнасць.
Цела мантры пакладзена на пералом.
Расплялісь нашы рукі, згубілі надзейнасць.
Разыходзімся ўсё далей і далей цішком.



Маім ценям продкаў

I
пад велічнаю поўняй 
успомні
постаці ішлі
іх лапы соснаў 
ад промняў белых
ценем аплялі
і іх гаворку ціхую 
паблытаеш 
з пошархам начных звяркоў травы. 
Яны вялі:
паслухай, дружа, 
мы аднаму праклёну служым,
ужо відна

І маці старая
рукой зашэрхлай
сцірае кроплі ля вачэй са лба
паправіць хусту, 
прыслухаецца
ці не грымнуць сенцы
пад ботаў постук. 
Не.
Бяроза б’е ў сцяну разгойданая ветрам.
І схіліцца наноў у працы, 
вечнай працы, 
працятай змоўчаным чаканнем
вяртання іх дамоў

Яны прыходзяць
у зданях
куляюць чарку
на падваконні пакінутую на ўспамін
і выпадковым ліхтаром 
знянацку
скрадзены святлом у ночы
з-за шыбы адбіты белым бляскам
напужаныя 
адпаўзаюць у цёмны кут.
І толькі вочы 
дзіцячыя
іх паспяваюць захапіць 
і патануць

II
дым над хатай
вецер рве салому
навесы старыя
палоскі барвовыя
гудзе нястача
попелам сыпле
на градах малеча
пясок грабе ў насыпы
	зялёная роўнядзь
	мурог над небам
	ні хаты ні саду`
	растуць пералескі.
	балаціна і ціна
	правалілася долу
	прыкладзі свае вуха
	гвалт віруе са споду
чаго не бачыў й не чуў
дым над хатай курыць
карункі клубоў
дрыжаць, віруюць
варушаць тое
чаго не памятаў і не мог
успамін ліхаманка
упрытомніў - знямог



З няісным

I
Уначы
пад цмяным злеглым сподам
ты ляжыш
укрыты карагодам
бязлітасна чароўных

вачэй бліскучых, поўных
агменю і красы.
Прытулі
да поўнага стамлення
да цяпла
узрушанага б’еннем
паруш мой сон самотны
дотыкам няўлоўным
промнем прыляці.

II
Нябачна для тваіх рук
у аблічча з празрыстых тонкіх рысак
пляце 
пляце мой лёс павук
паводле вобразу твайго адбітак

Да краю
Да каранёў я спускаюся ў глебу ніжэй і ніжэй.
Пад паверхняй у ліючайся форме свядомасць,
гэта вартасць часцінкі і хвалі.
Я звяртаюся высілкам 
інтэлектуальным да пазнавальнага краю
і знаходжу адценне
хімічных рэакцый
языка второй стороны

ДЗЯНИС ПУЦИКАУ:

Родился и вырос в Минске, Беларусь. Окончил гуманитарный лицей им.Якуба Коласа, юрфак БГУ, Белколлегиум. Работал на разных работах. Из постоянных занятий – музыка. С 2019 г. живет в Израиле.